Magda Linette: poznańska tenisistka, która na szczyt szła przez dekadę

Magda Linette, urodzona w Poznaniu w lutym 1992 roku, jest czwartą najwyżej sklasyfikowaną polską tenisistką w całej historii rankingu WTA. Trzy tytuły w singlu i dwa w deblu na poziomie WTA Tour, półfinał Australian Open 2023, trzy igrzyska olimpijskie, to efekt kariery, która nie wybuchła nagle, lecz była mozolnie budowana przez lata startów w turniejach niższego szczebla, zanim świat tenisa zaczął traktować ją poważnie.

Najważniejsze:

• Trzy tytuły WTA Tour w singlu i dwa w deblu, dorobek wypracowywany latami, nie produktem jednego przełomowego sezonu
• Półfinał Australian Open 2023 w singlu i półfinał French Open 2021 w deblu jako największe osiągnięcia na imprezach Wielkiego Szlema
• Czwarta najwyżej sklasyfikowana Polka w historii rankingu WTA, przed nią tylko trzy rodaczki przez całe dekady
• Trzykrotna uczestniczka igrzysk olimpijskich: Rio de Janeiro, Tokio i Paryż
• Seria 21 zwycięstw z rzędu w sezonie 2010, rekord polskiego tenisa zawodowego, który do dziś nie został pobity

Ojciec jako fundament, Moskwa jako pierwsze wielkie trofeum

Linette zaczęła trenować w wieku pięciu lat, a jej pierwszym szkoleniowcem był ojciec Tomasz, zawodowy instruktor tenisa, który uczy tego sportu do dziś. To model rzadki w profesjonalnym sporcie: rodzic-trener to układ, który wielu zawodników wspomina jako trudny do utrzymania na dłuższą metę, bo granica między rolą ojca a rolą szkoleniowca łatwo się zaciera. W przypadku Linette fundament wyraźnie zadziałał, po Tomaszu pałeczkę przejęli kolejno Michał Dembiński, Jakub Rekoś i Jakub Piter.

Juniorskie sukcesy Linette zapowiadały poważną karierę. W 2006 roku sięgnęła po mistrzostwo Europy juniorek do lat czternastu, a w drużynowych zmaganiach kontynentalnych kategorii do lat szesnastu zdobyła srebrny medal. Rok później triumfowała w turnieju o Puchar Prezesa Grunwaldu. W 2008 roku wspólnie z Mateuszem Szmigielem zdobyła tytuł mistrzyń i mistrzów Polski w grze mieszanej, a w tym samym roku, w parze z Paulą Kanią, sięgnęła po złoto juniorskich mistrzostw Europy do lat szesnastu, rozgrywanych w Moskwie. W 2009 roku finał krajowego czempionatu przegrała z Aleksandrą Rosolską i w tym samym roku ogłosiła przejście na zawodowstwo. Startowała więc nie jako anonimowa debiutantka, lecz jako rozpoznana juniorka, co czyni jej późniejszą wieloletnią drogę przez turnieje niższego szczebla tym bardziej wymowną.

Dwadzieścia jeden zwycięstw z rzędu: jak rzadka jest taka seria?

Sezon 2010 był pierwszym pełnym sezonem Linette w roli zawodniczki profesjonalnej i przeszedł wszelkie oczekiwania. Dostała dziką kartę do eliminacji jednego z warszawskich turniejów, odpadła jednak już w drugiej rundzie, przegrywając z rozstawioną na pierwszym miejscu Anną Czakwetadze. Ta porażka okazała się jednak tylko chwilowym przystankiem: latem Linette ruszyła przez turnieje ITF z imponującą konsekwencją, w ciągu kilku miesięcy sześć razy dotarła do finału i cztery razy go wygrała.

Czytaj także: Kamil Majchrzak: nielinearna kariera, która doprowadziła go na szczyt polskiego tenisa

Efektem była seria dwudziestu jeden zwycięstw z rzędu, najdłuższa odnotowana w historii polskiego zawodowego tenisa. Dla kontekstu: serie zwycięstw przekraczające dwadzieścia meczów zdarzają się nawet w gronie zawodniczek z pierwszej dziesiątki świata stosunkowo rzadko i zazwyczaj są interpretowane jako sygnał wyjątkowej dyspozycji fizycznej i psychicznej. Linette osiągnęła ją jako zawodniczka budująca dopiero ranking. Rok zakończyła z bilansem zdecydowanie korzystniejszym pod względem wygranych niż przegranych meczów, na drugiej pozycji wśród Polek, jedyną rodaczką wyżej klasyfikowaną była wówczas Agnieszka Radwańska, regularnie obecna w ścisłej czołówce światowej. Dystans między nimi był ogromny, ale sama bliskość w zestawieniu krajowym świadczyła o randze wyniku.

Trzy sezony w cieniu ITF: jak wygląda budowanie rankingu od zera?

Lata 2011–2013 to okres kariery Linette, który najlepiej ilustruje, dlaczego droga na szczyt w kobiecym tenisie jest tak długa i kosztowna energetycznie. Turnieje ITF punktują wielokrotnie skromniej niż imprezy głównego cyklu WTA, więc nawet seria tytułów i finałów przekłada się na stosunkowo powolny wspinaczek w rankingu. Linette przez te trzy sezony wygrywała regularnie na poziomie ITF, tytuły w singlu i deblu, finały w kilkunastu miastach Europy i świata, a mimo to jej pozycja w zestawieniu WTA balansowała między setką a trzecią setką, zależnie od tego, jak aktywna była w danym roku.

W tym samym czasie pojawiały się pierwsze sygnały gotowości na wyższy poziom. W 2011 roku zadebiutowała w reprezentacji na rozgrywkach Fed Cup, dziś znanych jako Puchar Billie Jean King, czyli drużynowych mistrzostwach świata kobiet w tenisie. Debiut nie był łatwy: pierwsze dwa mecze singlowe przegrała, na zwycięstwo musiała czekać do trzeciego starcia.

Przełom w kontekście głównego cyklu WTA nastąpił w maju 2013 roku, gdy po raz pierwszy przebrnęła przez kwalifikacje do turnieju głównego rangi WTA. Jako zawodniczka sklasyfikowana w trzeciej setce rankingu pokonała w turnieju głównym rywalke z siódmej dziesiątki, to skok, który w tenisie zdarza się, ale nigdy nie jest oczywisty. Kilka miesięcy później, w Baku, dotarła do swojego pierwszego półfinału w głównym cyklu. Ten jeden turniej przesunął ją w rankingu o kilkadziesiąt pozycji do góry, przykład tego, jak jeden dobry wynik w imprezie WTA może zrekompensować miesiące żmudnej pracy na poziomie ITF. Sezon 2013 zakończyła w okolicach setnego miejsca na świecie, wynik, który w polskim tenisie kobiecym można uznać za przyzwoity.

Pierwszy poważny tytuł i wejście do setki (2014–2015)

W 2014 roku Linette sięgnęła po pierwsze znaczące trofeum na poziomie zbliżonym do WTA Tour, wygrywając turniej kategorii WTA Challenger Tour w chińskim Ningbo. To kategoria pośrednia między ITF a pełnym WTA Tour, jej zdobycie oznaczało, że Linette jest już gotowa rywalizować regularnie na wyższym szczeblu. Rok 2015 przyniósł jej pierwsze zwycięstwo w meczu turniejowym na poziomie Wielkiego Szlema i awans do czołowej sześćdziesiątki świata, najlepszy wynik rankingowy w karierze do tamtego momentu.

Trzy igrzyska, trzy olimpijskie rozdziały

W 2016 roku Linette po raz pierwszy założyła strój reprezentacji Polski na igrzyskach olimpijskich, startując w Rio de Janeiro. Dwa kolejne olimpijskie starty, w Tokio i Paryżu, zaliczyła jako zawodniczka o ugruntowanej pozycji w tourze. Łącznie trzy uczestnictwa olimpijskie plasują ją w wąskim gronie polskich tenisistek o tak długim i konsekwentnym stażu reprezentacyjnym. Między igrzyskami w Rio a Paryżem minęło osiem lat, w tym czasie Linette nie tylko utrzymała się na najwyższym poziomie, ale osiągnęła swoje największe sukcesy.

Szczyt kariery: półfinał Australian Open i wejście do pierwszej dwudziestki

Największym indywidualnym sukcesem Linette pozostaje, według stanu wiedzy z dostępnych źródeł, półfinał Australian Open 2023 w grze pojedynczej. W deblu jej najlepszym wynikiem w imprezie Wielkiego Szlema jest półfinał French Open 2021. W singlu awansowała do pierwszej dwudziestki rankingu WTA, osiągnięcie, które w kontekście całej historii polskiego tenisa kobiecego zdobyło zaledwie kilka zawodniczek.

Kariera w liczbach

Czwarta wśród Polek: co to naprawdę oznacza?

Polskie tenisistki przebijają się do ścisłej światowej czołówki rzadko. Przez całą historię rankingu WTA tylko trzy polskie zawodniczki zdołały uplasować się wyżej niż Linette. Gdy w 2010 roku Linette budowała swój pierwszy poważny sezon zawodowy, jedyną Polką zdecydowanie nad nią i to w ścisłej czołówce globalnej, była Agnieszka Radwańska. Dystans rankingowy między nimi był wówczas przepaścią. Fakt, że Linette ostatecznie weszła do pierwszej dwudziestki świata i przez ponad dekadę rywalizowała na turniejach wielkoszlemowych, świadczy o tym, że jej kariera to nie historia jednego przełomowego turnieju, lecz efekt długofalowego, systematycznego i cierpliwego rozwoju, modelu, który w erze szybkich karier i równie szybkich upadków jest coraz rzadszy.

Najczęściej zadawane pytania

Dlaczego droga Linette na szczyt zajęła tak wiele lat, skoro już na starcie kariery miała imponujące wyniki juniorskie?

Juniorskie sukcesy rzadko przekładają się automatycznie na szybkie wejście do czołówki zawodowej. Turnieje ITF, na których Linette budowała ranking przez kilka lat po przejściu na zawodowstwo, punktują znacznie skromniej niż imprezy WTA Tour. Potrzebne były regularne wyniki na wyższym szczeblu, do których dochodziła stopniowo, przez kwalifikacje, turnieje kategorii Challenger i wreszcie pełny cykl WTA. Jej trajektoria to raczej dowód na to, że w tenisie zawodowym cierpliwość i konsekwencja są równie ważne jak talent.

Dlaczego polskie tenisistki tak rzadko przebijają się do ścisłej czołówki WTA?

Źródło, na którym opiera się ten artykuł, nie analizuje strukturalnych przyczyn tego zjawiska. Faktem jest jednak, że w całej historii rankingu WTA tylko cztery Polki, Linette jako czwarta, zdołały osiągnąć naprawdę wysokie miejsca w zestawieniu. To sugeruje, że bariery, czy to infrastrukturalne, finansowe, czy związane z systemem szkolenia, są realne, choć ich szczegółowa analiza wymaga odrębnego opracowania.

Czym była seria 21 zwycięstw z rzędu i dlaczego wciąż się o niej mówi?

To najdłuższa seria zwycięstw odnotowana w historii polskiego zawodowego tenisa, osiągnięta przez Linette latem 2010 roku. Jej wyjątkowość polega nie tylko na długości, ale na kontekście: Linette była wówczas zawodniczką ledwo zaczynającą karierę, a nie doświadczoną liderką rankingu. Serie tej długości zdarzają się nawet wśród czołowych zawodniczek świata rzadko, tutaj osiągnęła ją zawodniczka na początku drogi.

Na ilu igrzyskach olimpijskich wystąpiła Linette i co ją wyróżnia na tle innych polskich tenisistek?

Linette reprezentowała Polskę na trzech igrzyskach olimpijskich: w Rio de Janeiro, Tokio i Paryżu. Tak długi i nieprzerwany staż olimpijski w tenisie kobiecym stawia ją w wąskim gronie polskich zawodniczek, które zdołały utrzymać poziom reprezentacyjny przez tak długi czas.

Fot. si.robi / Wikimedia Commons (CC BY-SA 2.0)