Kamil Majchrzak: nielinearna kariera, która doprowadziła go na szczyt polskiego tenisa

Złoto na igrzyskach młodzieżowych, tytuł wielkoszlemowy wśród juniorów, zawieszenie za doping i, mimo wszystko, pierwszy tytuł ATP Tour oraz pozycja lidera polskiego tenisa. Kamil Majchrzak przeszedł drogę, której nie dałoby się zaplanować w żadnym podręczniku kariery.

Najważniejsze:

• Majchrzak zdobył pierwszy tytuł ATP Tour w karierze w 2026 roku
• Jego najwyższy ranking singlowy oscyluje w okolicach 45–47 miejsca na świecie, osiągnięty w 2026 roku
• W 2023 roku zakończyło się jego 13-miesięczne zawieszenie za nieświadome przyjęcie niedozwolonych środków, potwierdzone przez organy antydopingowe
• We wrześniu 2025 roku awansował na pozycję numer jeden wśród polskich tenisistów w rankingu ATP

Junior klasy światowej, co naprawdę oznaczają te tytuły?

Kamil Adrian Majchrzak urodził się 13 stycznia 1996 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Jego młodszy brat Adam również jest tenisistą, choć to Kamil jako pierwszy z rodzeństwa zaczął zdobywać trofea na arenie międzynarodowej.

Spośród wszystkich juniorskich osiągnięć Majchrzaka najbardziej wymowny jest triumf w deblu chłopców podczas US Open 2013. Grając w parze z Martinem Redlickim, pokonał w decydującym meczu duet złożony z Quentina Halysa i Frederico Ferreiry Silvy, dwusetnie, US Open nie jest zwykłym turniejem juniorskim: tempo gry, hałas trybun i stawka psychologiczna sprawiają, że lista jego laureatów pełna jest późniejszych czołowych zawodników świata. Tytuł w Nowym Jorku to sygnał, że Majchrzak radzi sobie pod presją w najtrudniejszych warunkach.

Wcześniej, wspólnie z Phillipem Greskiem, sięgnął po tytuł indywidualnych mistrzostw Europy w kategorii do lat 14 organizowanych przez Tennis Europe, a rok później ta sama para triumfowała na Olimpijskim Festiwalu Młodzieży Europy. W 2012 roku Majchrzak zdobył srebrny medal drużynowych mistrzostw kontynentu do lat 16, a w 2013 roku wywalczył brąz indywidualnych mistrzostw Europy juniorów. Wielokrotnie stawał też na podium krajowych mistrzostw juniorów w różnych grupach wiekowych, łącznie to kilkanaście medali rozsianych na przestrzeni pięciu lat intensywnej rywalizacji.

Złoto olimpijskie i kontekst, którego nie widać w tabeli wyników

W 2014 roku na igrzyskach olimpijskich młodzieży rozgrywanych w Nankinie Majchrzak triumfował w singlu. W półfinale wyeliminował ówczesnego lidera światowego rankingu juniorów Andrieja Rublowa, zawodnika, który kilka lat później wszedł do ścisłej czołówki seniorskiego rankingu ATP, a w finale pokonał reprezentanta Brazylii Orlando Luza. Do kompletu dołożył brązowy medal w mikście.

Ten sam rok przyniósł mu ćwierćfinał singla i półfinał debla na juniorskim Australian Open. Wspólnie z Hubertem Hurkaczem i Janem Zielińskim zajął drugie miejsce w drużynowych mistrzostwach Europy juniorów. Patrząc z perspektywy czasu: ta trójka to generacja, która miała zdominować polski tenis, i ostatecznie tak się stało, tyle że każdy z nich szedł własną, bardzo odmienną drogą.

Seniorskie początki Majchrzak zaliczył na turniejach ITF najniższej rangi. Pierwsze trofeum zdobył wiosną 2014 roku w Kartagenie, kolejne jeszcze tego samego lata w Michalovcach, a następne w 2015 roku, w Reus i w Bacău. W październiku 2015 roku po raz pierwszy awansował do finału turnieju rangi ATP Challenger, po drodze notując pierwszą wygraną nad zawodnikiem sklasyfikowanym w pierwszej setce świata, Markiem Cecchinato, oraz eliminując rozstawionego z numerem jeden Pabla Carreño-Bustę, plasującego się wówczas w okolicach 62. miejsca rankingu. W decydującym meczu uległ Robertowi Carballésowi Baenie wynikiem 6:7(4), 2:6.

Dlaczego wejście do Top 100 zajęło tyle czasu?

Między obiecującym finałem Challengera w 2015 roku a wejściem do pierwszej setki rankingu minęło kilka lat. To nie był przypadkowy przestój. Po 2015 roku Majchrzaka hamowały kolejne problemy zdrowotne, które uniemożliwiały regularne startowanie i akumulowanie punktów. Tenis zawodowy bywa bezlitosny dla zawodników nieobecnych przez dłuższy czas: punkty rankingowe mają termin ważności, a odbudowa pozycji wymaga ciągłości, której Majchrzakowi przez długi czas brakowało. Dla porównania, Hurkacz wszedł do Top 100 szybciej i bez podobnych przerw zdrowotnych, co tłumaczy, dlaczego przez kilka lat prowadził w hierarchii polskiego tenisa.

Rok 2019 zmienił ten schemat. Majchrzak po raz pierwszy zdołał utrzymać formę przez kilka kolejnych miesięcy bez większych przerw. Wiosną sięgnął po pierwszy tytuł Challengera, a w kolejnych miesiącach dorzucił kolejne trofea tej rangi.

Dobre wyniki w tym okresie wystarczyły, by awansować do pierwszej setki rankingu ATP.

Poważna kontuzja i wymuszona przerwa

Rok 2020 przyniósł najpoważniejszy kryzys zdrowotny w karierze Majchrzaka. Poważna kontuzja, a następnie nawracające problemy zdrowotne, wyeliminowały go na długi czas z rywalizacji. To ważny szczegół: powrót po kontuzji zakończył się nie tylko przetrwaniem sezonu, ale faktycznym triumfem w turnieju rangi Challenger.

Rok 2021 przyniósł kolejne kroki w odbudowie pozycji rankingowej.

Sezon 2022: najlepsza forma, a potem doping

Rok 2022 do momentu wykrycia niedozwolonych środków był najbardziej kompletnym sezonem Majchrzaka. Notował dobre wyniki zarówno w rozgrywkach drużynowych, jak i indywidualnych, stopniowo wspinając się w rankingu ATP.

Sprawa dopingowa: jak działa mechanizm łagodzenia kar

W grudniu 2022 roku badania wykryły w organizmie Majchrzaka obecność substancji zakazanych. Sprawą zajęła się International Tennis Integrity Agency. Zawodnik wyjaśnił, że przyjął dany preparat nieświadomie, wcześniej konsultując jego skład z dietetykiem, który miał pozytywnie ocenić suplement przed jego zastosowaniem.

Dla osoby niezwiązanej ze sportem wyczynowym taki argument może brzmieć jak wymówka, warto jednak zrozumieć mechanizm: suplementy diety nie podlegają tak rygorystycznej kontroli składu jak leki, a producenci nie zawsze deklarują wszystkich składników na etykiecie. Zjawisko kontaminacji suplementów, obecności substancji zakazanych niewymienionych w składzie, jest dokumentowane w literaturze naukowej i uznawane przez agencje antydopingowe za odrębną kategorię naruszeń. Kluczowym kryterium oceny jest wtedy to, czy sportowiec dochował należytej staranności przed zażyciem preparatu. Konsultacja z wykwalifikowanym dietetykiem jest traktowana jako jeden z dowodów tej staranności.

ITIA przyjęła wyjaśnienia Majchrzaka i w czerwcu 2023 roku zawiesiła go na 13 miesięcy, zamiast znacznie dłuższej dyskwalifikacji, jaka groziłaby przy celowym stosowaniu dopingu. Zawieszenie wygasło 29 grudnia 2023 roku.

Powrót i historyczny sezon 2025–2026

Po zakończeniu zawieszenia Majchrzak stopniowo odbudowywał pozycję rankingową. W 2025 roku dotarł do czwartej rundy Wimbledonu, najlepszego wyniku w historii swoich startów w tym turnieju. Na US Open 2025 po raz drugi awansował do trzeciej rundy, po drodze eliminując rozstawionego z numerem dziewiątym Karena Chaczanowa. 8 września 2025 roku znalazł się w gronie sześćdziesięciu pięciu najlepszych tenisistów świata i jednocześnie objął prowadzenie w klasyfikacji polskich singlowych graczy.

Rok 2026 przyniósł zwieńczenie tej drogi: Majchrzak sięgnął po pierwszy tytuł ATP Tour. Jego najwyższy ranking singlowy plasuje się w okolicach 45–47 miejsca na świecie, osiągnięty w czerwcu 2026 roku.

Majchrzak, Hurkacz, Zieliński, jedna generacja, trzy trajektorie

W 2014 roku Majchrzak, Hurkacz i Zieliński razem zajęli drugie miejsce w drużynowych mistrzostwach Europy juniorów. Każdy z nich poszedł potem zupełnie inną ścieżką: Hurkacz wszedł do czołówki relatywnie szybko i bez tak licznych przerw zdrowotnych, Zieliński specjalizował się przede wszystkim w deblu, a Majchrzak przeszedł przez poważne kontuzje i zawieszenie za doping, zanim osiągnął najwyższy punkt swojej kariery.

Fakt, że to właśnie Majchrzak, z tej trójki mający najtrudniejszą drogę, jako pierwszy zdobył tytuł ATP Tour w singlu i objął prowadzenie w polskim rankingu, jest jednym z mniej oczywistych zwrotów akcji w historii rodzimego tenisa ostatniej dekady.

Kariera w liczbach

Najczęściej zadawane pytania

Kiedy Majchrzak osiągnął swój szczyt kariery?

Mierzony rankingiem ATP, w czerwcu 2026 roku, kiedy znalazł się w okolicach 45–47 miejsca na świecie. Mierzony sukcesem tytułowym, w tym samym roku, gdy sięgnął po pierwszy tytuł ATP Tour. Warto jednak zauważyć, że formę pozwalającą walczyć z czołówką budował stopniowo od powrotu po zawieszeniu w grudniu 2023 roku.

Czy zawieszenie za doping negatywnie odbiło się na jego późniejszych wynikach?

Przynajmniej statystycznie, nie. Po zakończeniu kary w grudniu 2023 roku Majchrzak osiągnął kolejno: czwartą rundę Wimbledonu w 2025 roku, status lidera polskiego tenisa we wrześniu 2025 i wreszcie pierwszy tytuł ATP Tour w 2026 roku. Trudno ocenić, jak wyglądałaby jego kariera bez tej przerwy, ale powrót był wyraźnie udany.

Dlaczego ITIA nie nałożyła dłuższej kary?

Agencja uznała, że Majchrzak nie przyjął zakazanego środka celowo i wykazał należytą staranność, konsultując suplement z dietetykiem przed jego zastosowaniem. Regulaminy antydopingowe przewidują w takich przypadkach możliwość skrócenia kary w stosunku do maksymalnego wymiaru. To standardowy mechanizm, który ma odróżniać zamierzone stosowanie dopingu od wypadków związanych z kontaminowanymi suplementami.

Czy Kamil Majchrzak ma szanse na kolejne tytuły ATP Tour?

Mając ponad 30 lat i ranking w okolicach Top 50, Majchrzak jest w fazie kariery, w której każdy kolejny sezon przynosi rosnące doświadczenie, ale malejącą rezerwę fizyczną. Jego dotychczasowa historia pokazuje jednak, że potrafi wracać do formy po bardzo trudnych momentach, co nie pozwala pochopnie odpisywać go z listy potencjalnych triumfatorów.

Fot. Tima Miroshnichenko / Pexels