Przełomowy wyrok TSUE w sprawie WIBOR. Na tą chwilę czekali zarówno kredytobiorcy jak i banki

W czwartek, 12 lutego 2026 r., Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-471/24, dotyczącej dopuszczalności badania wskaźnika WIBOR przez sądy krajowe. Orzeczenie to precyzuje granice kontroli sądowej nad kluczowymi wskaźnikami referencyjnymi i określa zakres obowiązków informacyjnych banków wobec konsumentów.

Granice kontroli sądowej według TSUE

Głównym wątkiem orzeczenia jest kwestia, czy sędziowie w procesach cywilnych mogą weryfikować metodę ustalania wskaźnika WIBOR pod kątem jego „uczciwości”. Trybunał stanął na stanowisku, że dopuszczenie takiej weryfikacji przez sądy krajowe mogłoby naruszyć unijny system zarządzania wskaźnikami (rozporządzenie BMR).

Według TSUE, skoro WIBOR jest wskaźnikiem regulowanym i nadzorowanym przez właściwe organy państwowe, to jego metodologia nie powinna być przedmiotem indywidualnej oceny sądu w sporze z konsumentem. Klauzula umowna oparta na takim wskaźniku nie powoduje sama w sobie „znaczącej nierównowagi” między stronami.

Związek Banków Polskich (ZBP) w swoim komunikacie interpretuje to rozstrzygnięcie w sposób kategoryczny:

Sędziowie TSUE potwierdzili, że sądy w sprawach konsumenckich nie mogą badać prawidłowości wyznaczania WIBOR-u. (…) Podważyłoby to szczególny system zarządzania kluczowymi wskaźnikami referencyjnymi ustanowiony przez prawodawcę Unii.

Zakres obowiązków informacyjnych banku

Trybunał rozstrzygnął również spór o to, jak szczegółowe informacje bank musi przekazać klientowi w momencie podpisywania umowy. Konsument w sprawie C-471/24 podnosił, że nie otrzymał rzetelnych wyjaśnień dotyczących czynników wpływających na wartość WIBOR-u.

TSUE uznał jednak, że bank nie ma obowiązku przekazywania szczegółowej metodologii wyliczania wskaźnika. Obowiązek publikacji tych danych spoczywa na administratorze (GPW Benchmark), a bank może jedynie do nich odsyłać. Bank musi natomiast poinformować klienta o:

• nazwie wskaźnika i jego administratorze,
• ekonomicznych skutkach wzrostu wskaźnika dla raty kredytu.

W tym kontekście ZBP wskazuje na wypełnianie tych obowiązków przez krajowe instytucje:

Bank powinien przekazać informacje o nazwie, administratorze i skutkach wzrostu wskaźnika na oprocentowanie kredytu, co było realizowane przez banki.

Stanowisko Związku Banków Polskich wobec wyroku

Zdaniem ZBP Trybunał „nie podzielił zarzutów podważających wiarygodność i rynkowość WIBOR-u”, co w ocenie sektora kończy dyskusję o wadliwości wskaźnika. Organizacja zaznacza, że wymogi informacyjne były przez banki „realizowane”, podczas gdy wyrok TSUE wskazuje jedynie, jakie te wymogi są, pozostawiając sądom krajowym ocenę, czy w konkretnej, indywidualnej sprawie dany bank im sprostał.

Z kolei sam Trybunał w uzasadnieniu zaznaczył, że dyrektywa o nieuczciwych warunkach konsumenckich ma zastosowanie w tych sprawach. Oznacza to, że choć sama metodologia WIBOR jest poza kontrolą sądu, to sposób sformułowania warunków umowy i to, czy bank w ogóle dopełnił podstawowych obowiązków informacyjnych, nadal może być przedmiotem badania w indywidualnych procesach.